หากรักษาชีวิตคู่ไว้ไม่ได้ ก็ขอให้รักษาดูแลชีวิตลูกให้ดี

สำหรับความรักของพ่อและแม่ คือรักแท้รักเดียวที่มีความยั่งยืน ลูกทุกคนคงเห็นชัดว่า ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือแม่ของคุณนั้น สามารถทำได้ทุกอย่ างให้แก่ลูก ทำด้วยความรัก เราจึงควรที่จะรู้จักความรักของพ่อและแม่ให้ดีกันสักหน่อย

เริ่มแรกเดิมที ควรรู้จักกันไว้ก่อนว่า ความรักนั้นแยกตามหลักธรรมได้ 2 แบบนั้นก็คือความรักแบบที่ 1 คือความชอบใจ อย ากได้เขามาสนองความต้องการเพื่อเรา เพื่อให้ตัวเองนั้นมีความสุข มีความชอบ ทำให้เรามีความสุขได้เมื่อมีเขา ความรักแบบนี้มีทั่วไปมากมาย

ความรักแบบที่ 2 คือ ความอย ากให้เขามีความสุข ความต้องการให้คนอื่นมีความสุข หรือความปรารถนาให้คนอื่นอยู่ดีมีความสุข ความรักของพ่อแม่เป็นแบบที่ 2 นี้ คือ อย ากให้ลูกมีความสุข

ความรัก 2 แบบนี้ แทบจะตรงข้ามกันเลย

แบบที่ 1 อย ากได้เขามาบำเรoความสุขของเรา (จะหาความสุขจากเขา หรือเอาเขามาทำให้เราเป็นสุข) แต่แบบที่ 2 อย ากให้เขาเป็นสุข (จะให้ความสุขแก่เขา หรือทำให้เขาเป็นสุข)

ความรักที่หนุ่มสาวมักพูดกัน คือแบบที่ 1

แต่ในครอบครัว มีความรักอีกแบบหนึ่งให้เห็น คือ ความรักระหว่างพ่อแม่กับลูก โดยเฉพาะความรักของพ่อแม่ต่อลูก คือความอย ากให้ลูกเป็นสุขความรักชอบใจ อย ากได้เขามาเพื่อความสุขของเรา ก็คือ ราคะส่วนความรักที่อย ากให้เขาเป็นสุข ท่านเรียกว่า เมตตา

ความรัก 1 แบบนี้ มีลักษณะต่างกัน และมีผลต่างกันด้วย อะไรจะตามมาจากความรักทั้ง 2 แบบนี้

ถ้าความรักแบบที่ 1 ก็ต้องการได้ ต้องการเอาเพื่อตนเอง เมื่อทุกคนต่างคนต่างอย ากได้ ความรักประเภทนี้ ก็จะนำมาซึ่งปัญหา คือ ความเห็นแก่ตัว และการเบียดเบียนแย่งชิงซึ่งกันและกัน

ส่วนความรักแบบที่1 อย ากให้ผู้อื่นเป็นสุข เมื่ออย ากให้ผู้อื่นเป็นสุข ก็พย าย ามทำให้เขาเป็นสุข เหมือนพ่อแม่รักลูก ก็พย าย ามทำให้ลูกเป็นสุข และเมื่อทำให้ลูกเป็นสุขได้ ตัวเองก็เป็นสุขด้วย

ความรักแบบที่หนึ่ง เป็นความต้องการที่จะหาความสุขให้ตนเอง พอเขามีความทุกข์ลำบากเดืoดร้อน หรืออยู่ในสภาพที่ไม่สามารถสนองความต้องการของเราได้

เราก็เบื่อหน่ายแต่ความรักแบบที่สอง ต้องการให้เขามีความสุข พอเขามีความทุกข์เดือดร้อน เราก็สงสาร อย ากจะช่วยปลดเปลื้องความทุกข์ ให้เขาพ้นจากความลำบากเดือดร้อนนั้น

ความรักแบบที่หนึ่งนั้น ต้องได้จึงจะเป็นสุข ซึ่งเป็นธรรมดาของปุถุชนทั่วไป ที่ว่า เมื่อเอาเมื่อได้ จึงมีความสุข แต่ถ้าต้องให้ต้องเสีย ก็เป็นทุกข์วิถีของปุถุชนนี้ จะทำให้ไม่สามารถพัฒนาในเรื่องคุณธรรม เพราะว่าถ้าการให้เป็นทุกข์เ สียแล้ว คุณธรรมก็มาไม่ได้ มนุษย์จะต้องเบียดเบียนกัน แก้ปัญหาสังคมไม่ได้

แต่ถ้าเมื่อไร เราสามารถมีความสุขจากการให้ เมื่อไรการให้กลายเป็นความสุข เมื่อนั้นปัญหาสังคมก็จะน้อยลงไป หรือแก้ไขได้ทันที เพราะมนุษย์จะเกื้อกูลกัน

ตามปกติ การให้คือการสละหรือยอมเสียไป ซึ่งมักต้องฝืนใจ จึงเป็นความทุกข์ จึงมาสร้างความเปลี่ยนแปลงใหม่ ทำให้การให้กลายเป็นความสุข

ความรักแบบที่สอง ที่ทำให้คนมีความสุขจากการให้ จึงเป็นความรักที่สร้างสรรค์และแก้ปัญหาเมื่อมนุษย์มีความสุขจากการให้ จะเป็นความสุขทั้งสองฝ่าย สุขด้วยกัน คือ ผู้ให้ก็สุขเมื่อเห็นเขามีความสุข ส่วนผู้ได้รับก็มีความสุขจากการได้รับอยู่แล้ว สองฝ่ายสุขด้วยกัน จึงเป็นความสุขแบบประสาน

ความสุขแบบนี้ดีแก่ชีวิตของตนเองด้วย คือ ตนเองมีทางได้ความสุขเพิ่มขึ้น แล้วก็ดีต่อสังคม เพราะเป็นการเกื้อกูลกัน ช่วยให้เพื่อนมนุษย์มีความสุข ทำให้อยู่ร่วมกันด้วยดี

ความรักของพ่อแม่คือ อย ากเห็นลูกมีความสุข และอย ากทำให้ลูกเป็นสุข แล้วก็มีความสุขเมื่อเห็นลูกเป็นสุขเมื่ออย ากเห็นลูกมีความสุข พ่อแม่ก็พย าย ามทำทุกอย่ างให้ลูกมีความสุข

วิธีสำคัญอย่ างหนึ่งที่จะทำให้ลูกมีความสุข ก็คือการให้แก่ลูก เพราะฉะนั้น พ่อแม่ก็จะมีความสุขในการให้แก่ลูก เพราะการให้นั้นเป็นการทำให้ลูกมีความสุข

ในขณะที่คนทั่วไปต้องได้จึงจะมีความสุข แต่พ่อแม่ให้ลูกก็มีความสุข บางทีตัวเองต้องลำบากเดือดร้อน แต่พอเห็นลูกมีความสุข ก็มีความสุข ในทางตรงข้าม

ถ้าเห็นลูกไม่สบายหรือตกทุกข์ลาบาก พ่อแม่ก็พลอยทุกข์ หาทางแก้ไขไม่มีความเบื่อหน่าย แล้วยังทนทุกข์ทนลำบากเพื่อลูกได้ด้วย

ที่มา : postsara

Leave a Reply

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *